هر چه در دل دارمش

اساتید بنده

omid1990 — Tue, 27 Oct 2009 13:43:32 GMT

اساتید رشته کامپیوتر ، رشته من

دارای 6 استاد در دروس فارسی عمومی،اندیشه اسلامی،ریاضی عمومی،زبان انگلیسی عمومی،مبانی کامپیوتر و برنامه سازی و آزمایشگاه کامپیوتر می باشیم.

استاد درس فارسی عمومی:

استاد این درس آقای قنواتی می باشد.می توان حدث زد که وی عاشق زبان فارسی است.اما افسوس که قابل درک نیست.تسلط ایشان بر ادبیات و زبان فارسی بسیار زیاد است.هنوز نفهمیدم که وی اندیشه هایش ملی گراینه است یا نه. بعضی مواقع این اندیشه ها در صحبت هایش نمودار می شود و گاهی اوقات هم به فرهنگ کنونی ملت ما می تازد.

استاد درس اندیشه اسلامی

آقای نامدارپور خوش سخن ترین استاد ماست.به رغم اینکه کلاسش در سالن اجتماعات برگزار می شود وبسیار شلوغ است اما توانسته کلاس را شاد و پویا نگاه دارد.کمتر می شود که شوخی نکند.گاهی می شود زبانش بسیار تیز می شود.

استاد درس ریاضی عمومی

دوم دبیرستان با آقای سروستانی آشنا شدم. فارسی را بسیار غلیظ! صحبت می کند وریاضی را بسیار خوب درس می دهد. کمتر در باره زمین و زندگی حرف می زند. بیشتر ریاضی درس می دهد. اکثر دانش آموزان و دانشجویانش از او راضی اند.

استاد درس زبان انگلیسی عمومی

هنوز ایشان را ندیدیم و نشناختیم پس ...

استاد درس مبانی کامپیوتر

اولش با یک هنر پیشه جوان سریال های ایرانی اشتباهش گرفته ام.گفتم شاید آمده اند اینجا فیلم بسازند یا اینکه کلاس بازیگری برگزار کنند. آقای پژوهش را می گویم. بسیار سعی می کند خوب حرف بزند که البته موفق هم هست.

کاملا مشخص است که روش تدریس او متفاوت است . روش مدیریتش هم جالب است. همه چیز ایشان منحصر به فرد است. به هر حال ما که از اول جالب بوده ایم و جالب دیده ایم و شنیده ایم این هم یک جالب دیگر.!!!

واما

استاد درس آزمایشگاه کامپیوتر

آقای افشانی بسیار مهربان است. بسیار خوش رفتار است.بسیار خوب حرف می زند. و از میان این همه بسیارها بسیار دلش برای پدر و مادرمان می سوزد. اصلا بیشتر نگران والدین ماست تا خودمان. ایشان می خواهند مهربانی شان را در پس ظاهری البته کمی سختگیر پنهان کنند که باید بگویم موفق نیست.آقای افشانی بسیار محکم و با اراده هم هستند. ایشان توانستند قول خرید 12 عدد کامپیوتر با کلاس برای سایت کامپیوتر و امکان استفاده تمام وقت ما از سایت را از مسئولین بگیرند. امیدواریم که مسئولین بدقولی نکنند تا آقای افشانی خدای نکرده ، زبانم لال بشود از دانشگاهمان نروند.

باز همان حکایت تکراری

omid1990 — Sat, 24 Oct 2009 17:30:18 GMT

باز همان حکایت تکراری

ایستاده بر سر کوچه غریب انتظار

دوباره فریاد می زنند باز قصه ی غربت این کوچه را

از زبان این آوار

لحضه های خشک این کوچه را باد و خاکش می نوازد

چهره ی سوزان دیوارهایش می نوازد

پیکر بی آب و جان مردمانش می نوازد

هرچه اینجا بود،هر که اینجا بود،مرد

روزهایش مرد،آسمانش مرد،خندهایش مرد

سایه بان مهربان بچه هایش مرد

کوچه غریب است اما انتظارش زنده است

مرده است اما انتظارش زنده است

درفضای هیچ و پوچ تنهاییم

omid1990 — Sat, 24 Oct 2009 17:28:18 GMT

یادم هست هنوز هم سبزی های تر باران را

بوی خیس خاک بارانی را هنوز هم یادم هست

دیوارهای خیس ،خیس آهن را هنوز هم یادم هست

کنون اما خیال است و سرابی هست

میگویم آرام غم و اندوه خاک خشک بی باران را

در فضای تک صدای تنهاییم، هیچ صدایی هم صدایم نیست

در فضای هیچ و پوچ تنهاییم، تو بی معناست، هیچ تویی درکنارم نیست

برای دلتنگ شدن اما باد و ابری هست

برای در خود شکستن تیشه ای،سنگی و شیشه ای هست

برای خنده از جشن خنده سرابی هست،لیک سرابی هست

مهر ۸۸

عشق آريايي

omid1990 — Thu, 01 Oct 2009 09:27:43 GMT

عشق آریایی

به توای همه پویایی من / به توای عشق آریایی من

سلامی را سوی نو بهارت / فرستم تا دهی آرایی من

با آسمان

omid1990 — Thu, 01 Oct 2009 09:22:29 GMT

بیا ای آسمان با تو حرفها دارم امشب من
بیا پر کن فضای تنهاییم را
آبی آرامشت را انتظار دارم هر شب من

بیا ای آسمان ای ورم کرده از درد من
بیا بشنو صدای تنهاییم را
ای آسمان‚ای که تنها تو هستی همدرد من

گر تو آیی من دلم آبیست
یک نفس با تو سراسر شادیست
واین بهترین احساسیست
که در دل من جاریست

شوق بودن با تو دارم ‚ ای آسمانم
ای که می بویی دلم را
هر چه عشق دارم من از تو دارم.
ای آسمانم...

با آسمان

omid1990 — Thu, 01 Oct 2009 09:15:18 GMT

زندگي چيست

omid1990 — Thu, 01 Oct 2009 09:09:18 GMT

زندگی چیست ؟

قطعه شعری که باران می گوید

یا خاک سرخیست که از رگ کشته ها می بارد؟

من چه غمگینم

از بهاری که می آیدپیا پی از آسمانش سنگ و آتش

از نوبهاری که می میرد در زندان بلا

چون نسیمی از دلش شهر اهریمن را تکان داد.

من چرا غمگینم؟

دلم پاک است اندیشه سرشتم پاک است

آه پشت در خوبرویان گیرم.

حرفهایم درد است یا زخم؟ چه فرقی می کند؟

دلها همه پر چشمها همه دور یک سراب

می چرخد.

شب نحس

omid1990 — Thu, 01 Oct 2009 09:06:14 GMT

بادهایی می فرستند سوی این خانه
یکدم خراب می شود این خانه برمن
در‚دم می زند بیرون باز دم می آید به تن‚جان من.

یک نفر داد و هیاهو می کند / یک نفر سر را یه دیوار می زند
یک نفر خیره سوی نقطه ای / از دلش دردی به آوارمی زند
همه دیوانه اند امشب / این شب نحس.

هردمی از آسمان بادی رسد / باد ویرانگر
هرچه در دل دارمش خشکیده از باد
آتشی کم دارم امشب من/دل سوختگی که شیرین است دیگر!

تنی در تار تنیده/طنابی دور گردنش کشیده
هی می کشند و می دهند جان
این شب نحس
هرچه درد است اوچشیده
هرچه درد است اوچشیده!

omid1990 — Sun, 27 Sep 2009 10:49:23 GMT

omid1990 — Sun, 27 Sep 2009 10:27:21 GMT

به نام خدا

دمکراسی جنگل

در جنگلی همه حیوانات با خوشبختی کامل در کنار هم زندگی می کردند.

تنها قانون آن جنگل قانون آزادی بود.در آن جنگل هیچ کس فقیر نبود ˛هیچ کس دزد نبود˛هیچ کس قاتل نبود˛زندگی آزاد آزاد بود.

حس وطن پرستی در خونهای تک تک حیوانات جاری بود. هر وقت صحبت از حمله همسایه شرورشان می شد همه از کشته شدن در راه وطن حرف می زدند و لحظه مرگ در راه وطن را زیبا ترین لحظه عمرشان می دانستند.

همسایه آنها قلمرویی از حیوانات خونریز وشرور بود. از مدتها پیش بهانه ای برای جنگ با جنگل آزاد را پیدا کرده بودند.آنها از جنگل آزاد خواستار این شدند که به آنها اجازه عبور برای حمله به دشت گرین دهند.

جنگل آزاد در مسیر این حمله قرار داشت.سران جنگل آزاد که میدانستند آنها حیواناتی شرور وخونریزند با این خواسته موافقت نکردند . آنها حاظر نبودند حیواناتی شرور را به میان قلمرو خودشان راه دهند . هر چند این کار منفعتی هم برای خودشان داشت ولی برای آنها امنیت خانواده های جنگل از هر چیزی مهمتر بود.

بدین ترتیب همه می دانستند که به زودی جنگی سخت میان جنگل آزاد وجنگل مهاجم روی خواهد داد. در جنگل آزاد اکثرحیوانات از مقاومت ورویارویی با دشمن حرف می زدند. اما در میان آنها عده ای با نام روشنفکران این جنگ را محکوم می کردند و آن را ابلحانه می خواندند عقیده آنها این بود که باید معاهده ی عبور جنگل مهاجم را پذیرفت .به عقیده آنها نفعی که این کار برای کشور خواهد داشت از امنیت کشور که فقط چند هفته به خطر می افتاد مهمتر بود.آنه معتقد بودن که با پذیرفتن این معاهده آینده کودکانشان و اقتصاد جنگل را تامین خواهند کرد.

این دسته آنقدر جذاب و شیرین حرف میزدند که کم کم اکثر حیوانات جنگل را با خود همراه کردند و اکثرا این جنگ را محکوم می کردند. واظهار میکردند که در این جنگ شرکت نخواهند کرد.

بنا براین برطبق اصول دمکراسی جنگل فرمانروایان جنگل حاظر به قبول این معاهده شدند .

قرار شد که گروهی از جنگل مهاجم برای بستن معاهده به جنگل آزاد بیایند .

فریمن شیر جوان وجسوری بود که در جنگل آزاد زندگی میکرد او و افرادش که خود را وطن پرست واقعی ودیگران که حاظر به قبول معاهده شدند را وطن فروش و خائن می پنداشتند شدیدا با این معاهده مخالفت می کردند .اما دیگر دیر شده بود .

جالب این جاست که این گروه تنها چهار نفر بودند و اگر بگوییم که در این جنگل فقط همین چهار نفر مخالف جنگ بودند زیاد اغراق نکرده ایم.

این گروهک شامل فریمن که شرح آن را گفتیم ˛ لوین که کفتاری جوان واحساسی بود ˛آراگن که سگی باهوش بود وگیسا که روباهی پیر بود وظاهرا عاقل تر از بقیه به نظر میرسید.شبی آنها دور هم جمع شدند و تصمیمی عجیب گرفتند.فریمن نقشه خود را این چنین شرح داد "وقتی گروه مزاکره کننده آمد آنها را می کشیم"همه قبول کردند به جز گیسا او این کار را عجولانه وبدون منطق خواند ولی وقتیکه فریمن وبقیه اورا هم مثل روشنفکران وطن فروش خواندند مجبور به پذیرش نقشه شد .

روز موعود فرا رسید .گروهی از جنگل مهاجم وارد قلمرو جنگل آزاد شدند. فریمن وگروهش آنها را تعقیب میکردند تا در محلی آرام وخلوت نقشه خود را عملی کنند.گروه مذاکره کننده به محلی خلوت رسید آنها لحظه ای برای استراحت توقف کردند. در این هنگام اتفاقی عجیب مخصوصا برای لویین که خیلی جوان بود وتاکنون جنگی ندیده بودافتاد. بدین ترتیب که یکی از حیوانات گروه مذاکره کننده که مانند لویین کفتار بود پا برسر بچه ماری گذاشته بود.وداشت اورا می کشت.آنگاه با حرکتی ماهرانه(والبته وحشیانه) مار نگونبخت را دو تکه کردو یک تکه آن را که خون از آن می چکید به طرف بوته ای که لویین پشت آن پناه گرفته بود انداخت.بدن نصف شده ی مار کنار لویین افتاد .لویین که تا کنون چنین صحنه ای ندیده بود مات و مبهوت خیره شد.هیچ احساسی نمی کرد .در این هنگام هیات مذاکره کننده براه افتادند. لویین به خودش آمد و ماجرا را برای بقیه تعریف کرد خشم فریمن دوچندان شد.فریمن اظهار کرد که نباید وقت را از دست داد وباید گروه را تعقیب کرد. لویین نمی توانست آن صحنه را از یاد ببرد . درراه از برخی هموطنانش میشنید"آری نباید جنگ کرد""من از خونریزی متنفرم""خواست اکثریت مردم باید پذیزفته شود".این حرفها لویین را به شدت مبهوت می کرد .او نمی دانست که باید چه کند .او که تاکنون خود را طرفدار سرسخت دمکراسی می خواند اکنون چگونه می خواست بر خلاف خواست همگان خون بریزد؟از طرفی او چگونه می توانست صنه ای که چند ساعت پیش دیده بود را فراموش کند؟ ممکن بود این واقعه برای برادر کوچکتر خودش هم اتفاق می افتاد. او وامانده بود .نه میدانست که برای چه باید جنگید نه اینکه چرا نباید جنگید.

لوین با فریمن همین یک فرق را داشت"فریمن میدانست که برای چه می جنگد ولی لویین نمیدانست".

شب شده بود . گروه مذاکره کننده برای استراحت درمحلی توقف کردند.

لویین فریمن را به جایی کشاند وتمام آنچه در ذهن داشت را با او در میان گذاشت.لویین می گفت"هرگاه همه از جان دادن برای وطن می گفتند ˛همه از خواستار مقاومت وحفظ استقلال وامنیت جنگل بودند˛آن وقت بود که جنگیدن برای من راحت می نمود ˛آن وقت به راحتی قلبم را با دستان خودم از سینه ام در می آوردم و در راه وطن خرج می کردم˛در آن صورت همه مرا تشویق می کردند ˛همه از من به عنوان قهرمان ملی یاد می کردند ˛پدرم به من افتخار می کرد ومن خوشبخت می شدم.اما هرگاه همه حیوانات خواستار بدبختی هستند ˛از ورود حیواناتی غریبه که هیچ اهمیتی به زن˛بچه و وطن ما نمیدهند استقبال می کنند ˛مبارزه ما در راه وطن چیزی جز حماقت نیست. آنها نه تنها ما را قهرمان نمی دانند بلکه ما را احمقهایی شریر می دانند که مزاحم امنیت و آرامش کشور شده ایم.از همه مهمتر این است که ما برای زندگی باید از این کشور فرار کنیم زیرا چگونه می توانیم در این کشور بار آن همه سرزنش را تحمل کنیم؟"

فریمن دقیقه ای سکوت کرد و به چشمان لویین خیره شده بود.آنگاه اورا اینچنین توجیه کرد""

دوستان من به راستی من هم نمی دانم چرا باید چنگید و فریمن چگونه لویین را توجیه خواهد کرد.مثلا آیا خواهد گفت که"ما خیر وصلاح جنگل را می خواهیم و آنچه که انجام می دهیم نیز همین است وحرفهای دیگران برای ما اهمیت ندارد"؟اما آیا این توجیه کننده است؟خیر برای لویین˛ خیر.حال دوستان من دراینجا داستانم را قطع می کنم تا کسی را پیدا کنم که بتواند این قسمت را کامل کند.واز هر کسی که این را خوانده است میخواهم که لویین را توجیه کند وجواب این سوال را بدهد:

" برای چه باید جنگید؟ "

به هرحال باید که بگویم که شرایط جنگ ممکن است برای خود ماهم اتفاق بیفتد و در آن صورت نیز حال من حال لویین است اگر مردم ما بدبختی را بپذیرند.(چرا که نشانه هایی از آن را می بینیم)